Remco Campert

Deze column werd geschreven door Remco Campert en verscheen op 25 juni 2011 in de Volkskrant. De heer Campert verleende toestemming om deze column op onze site te plaatsen. Een column met als titel VAKMENSEN mocht hier niet ontbreken. Wij zijn dan ook trots de column van Remco Campert op deze plaats te mogen publiceren. 

 

VAKMENSEN

door Remco Campert

Iemand kwam naar ons dak kijken. Bij de buurman lekte het en dat zou weleens aan ons dak kunnen liggen. Of het  ons schikte dat de dakspecialist de volgende ochtend even langskwam, vroeg de buurman. Hoe laat zou dat zijn, was onze wedervraag. Precies kon hij het niet zeggen, want de dakspecialist had nog meerdere daken te bezoeken, maar in ieder geval tussen zeven en twaalf. Om zeven uur 's ochtends ben ik niet paraat. Dan verkeer ik nog in dromenland, waar ik me onledig houd met schimmige activiteiten. Dat dromen ben ik als een soort werk gaan beschouwen. Soms houd ik er een gedicht aan over of de aanloop tot een verhaal. Bij die arbeid word ik liever niet gestoord. Voor in alle vroegte de deur opendoen ben ik dus niet geschikt. Gelukkig is degene die ik liefheb voorzien van een tomeloze energie, die haar noopt om lang voor zevenen het bed te verlaten. Tegen de tijd dat ik op ben en aan de slag ga in mijn eenmanszaak heeft zij een halve dag van aanpakken achter de rug. Pas aan het begin van de avond sporen onze ritmes weer. We zijn in het vreugdevolle bezit van een groot huis. Het telt vier verdiepingen die we helemaal weten te vullen. Hoewel het huis al meer dan een eeuw lang stevig op zijn poten staat, is er toch regelmatig iets dat reparatie behoeft. Bij mij ben je daarvoor aan het verkeerde adres. Tijdens het knutseluurtje op de kleuterschool heb ik niet goed opgelet en dat is nooit meer goed gekomen. In mijn omgeving is men algemeen van mening dat ik tot de technisch zeer zwak begaafden hoor. Als ik een lamp indraai, slaan de stoppen door. In de loop der tijd hebben we een groepje vaklieden om ons heen verzameld, mensen die voor de ingewikkeldste herstelwerkzaamheden niet terugschrikken, vertrouwenwekkende mannen van middelbare leeftijd die louter deskundigheid uitstralen, zzp'ers naar mijn hart. Mensen die veel aardse werkelijkheid met zich meebrengen. Als ze binnenstappen met hun gereedschapskisten begint erin huis een frisse wind te waaien. Laatst hadden we er wel acht binnen. De oude kastanjeboom in de tuin had het 's nachts, zonder dat iemand het merkte, begeven. De volgende ochtend zagen we de ravage die hij met zijn machtig sneuvelen had aangericht. Tuinlieden rukten aan om de schade op te nemen, tegelijk met een groepje stevig gebouwde employ√©s van een reusachtige hijskraan, die het stoffelijk overschot van de boom over het dak de tuin uit moesten takelen. Er meldde zich ook nog een bomenexpert van de gemeente om de doodsoorzaak vast te stellen. Even later arriveerde een verzekeringsdeskundige, verpakt in een modieuze, nog net niet elektrische auto. Zijn bleke gezicht deed een afgetraind lichaam vermoeden. Doordrongen van mijn nietigheid sloeg ik de activiteiten gade. Wat was dat schrijven toch een bezigheid voor doetjes. Met mijn vingers op toetsen tikken, verder was ik niet gekomen. Van ontwikkeling van de spierballen, laat staan het praktisch gebruik ervan, was nooit sprake geweest. Ik dacht aan mijn grote idolen die geest en lichaam hadden weten te combineren, Jan Mulder en Agnes Jongerius. Om zeven uur precies belde de dakspecialist aan. Het rinkelen van de bel deed in mijn dromenland iets verspringen. Ik won een gouden medaille voor gewichtheffen. Eenmaal wakker schreef ik dat op, met mijn laatste krachten.

© On Stage 2016 | algemene voorwaarden

Voeg toe aan Email Voeg toe aan Print Page 
Alles mag je worden. Behalve ongelukkig.